Ode aan Leonardo da Vinci

Willemien Spook, Stadsdichter van Haarlem

 

Ode aan Leonardo da Vinci

 

EN DE ZON STAAT STIL

Zijn tijd ver vooruit gesneld groette hij gras, volgde

hij vogels in hun vlucht, wervelingen van de lucht, dáár

lag het goud hoog opgetast in alle hoeken van de wind.

 

Vleugels groeiden aan zijn dromen, niets kon hij weten

van wentelwieken, van drones die er nog zouden komen.

Hoe ver weg dat was en hoe dichtbij was hij.

 

Toen hij de hand ontdeed van de huid en dieper

en dieper sneed vond hij daar meer dan pees en bloed

hij zocht de ziel, hij vond er moed:

 

– er sloop een vleugje God in zijn penseel –

 

Hij streelde een glimlach die als een schaduw begon.

Hij die schreef als een spiegel werd een stilstaande zon.

 

 

Willemien Spook, 2018

Stadsdichter van Haarlem